Марнатраўны травеньскі трып

Як бел-свет, коціцца разгон
І ў думцы казкай раздаецца.

Плыве шумліва, як рака,
Бяседа вольная такая,

А ўжо нявідзіма рука
На небе поўнач адзначае.

Залопаў крыллямі пятух,—
І ціхне-ціхне ўсё ў замчышчы;

Замоўк разгул, агонь патух,
Старое згасла папялішча.

На пустку ўзбрыўшы, воўк завыў,
Пуціну заяц перамерыў...

А быў тут хто або не быў,—
І так і гэтак мала веры.

Янка Купала. На куццю
1911

Дзякуй, сябра! І за запрашэнне на вандроўку, і за культурную праграму, і за прыгожую справаздачу на Паехалі. ЖЫВЕ!